Arme armen

Een bijzondere verzameling lege wijnflessen, die had mijn vader vroeger op zijn studentenkamer. Mijn opa en oma wisten niet wat ze ervan moesten denken, had hun dochter nou iets met een alcoholist? Al die flessen, dat kon niet goed zijn. Zo vader, zo zoon: ook ik heb allerlei glaswerk op mijn kamer. Maar deze zijn alles behalve leeg. Als bioloog heb ik een verzameling inktvissen, stil en levenloos op alcohol. Het lijken wel aliens, maar wij studenten lijken er meer op dan we denken, en niet alleen qua breinomvang.
De octopus heeft een brein heeft ter grootte van een druif. Een brein dat maar een luttele 50 miljoen zenuwcellen telt. Maar dit komt omdat je veel meer zenuwcellen vindt in hun ledematen. In dikke bundels, die zich uitstrekken over de lengte van hun armen, zitten maar liefst 300 miljoen zenuwcellen. De armen zijn autonoom en kronkelen zelfstandig. Van wat ze doen is hun brein zich nauwelijks bewust.  Onze ledematen hebben een vaste lengte en slechts een paar gewrichten, waardoor onze hersenen makkelijk bijhouden wat er gebeurt. “De armen van een octopus kunnen zich óveral buigen, draaien, uitstrekken en vervormen” vertelt neurobioloog Guy Levy in de NRC, “daarom heeft hij de regie over zijn armen uitbesteed aan zijn armen zelf.” Toch lijkt het één dier. “Maar mijn armen zijn niet van mij. Niet écht.” schrijft de NRC, die een inktvis zelf aan het woord liet, “ze hebben een eigen wil. Samen zijn wij octopus.” Die struggle kent óók elke student. Bij tentamens willen je voeten wegrennen, je staat impulsief op en gaat ongemakkelijk weer zitten. In de supermarkt beginnen je armen vrolijk te graaien. Plots ben je je bewust wat er gebeurt en verbaasd leg je alles terug. Probeer dat maar in te houden, je innerlijke-inktvis.
De inktvis op mijn kamer staat stil en levenloos in een fles alcohol. Met een beetje alcohol ben ík die inktvis, maar alles behalve levenloos. Bij het uitgaan zwaaien mijn armen alle kanten op, vliegen mijn benen heen en weer. Eigenlijk moet ik studeren, maar ik laat hem af en toe zijn gang gaan, die inktvis in mij. Dit keer winnen mijn ledematen, ik heb geen controle maar ach. Een student is arm en een student is zijn armen: alles beter dan écht alcoholist.
Dit is een arm.
Auke-Florian Hiemstra
Gepubliceerd op 12 november 2014
© copyright “Leidsch Dagblad”