Aangeschoten altijd mis

Het is altijd een discussie met de brandweer: de smalle gangen van mijn studentenhuis. De gang is de vluchtroute, daarom mogen we er niks ophangen. Maar als je van een feestje thuiskomt en je evenwichtsorgaan het niet zo nauw meer neemt, dan is het fijn dat er altijd een muur in de buurt is. “Een vogel die door een kogel geraakt is, vliegt niet meer recht vooruit, maar dwarrelt door de lucht.” In een oud spreekwoordenboek vond ik de verklaring van de term ‘aangeschoten zijn’. Op vergelijkbare wijze zou iemand die teveel heeft gedronken zich niet meer in een rechte lijn voort kunnen bewegen.
Als het feest op is en de ochtend nadert kom ik met huisgenoten thuis. Aan de andere kant van de wereld moet het feest dan nog beginnen; maar aangeschoten zijn ze er al, de duiven dan. Want op het Filipijnse eiland Zura komt een heel speciale vogel voor: Gallicolumba luzonica. Een loopduif met een korte staart en lange poten. Een schuwe, verlegen vogel, die muisstil het bos doorzoekt op zaden en bessen. Maar je herkent hem als je hem ziet, met op z’n witte borst een diep donkerrode vlek. Op het eerste gezicht moeilijk te geloven dat hij niet ernstig verwond is. Aangeschoten. Bloed op de veren. Ontsnapt aan de dood. Middenin de wond kortere veren, die de krater diepte geven en onder de schotwond nog een vaag rode tint, als uitgelopen bloed. Heel wat anders dan ons roodborstje. Aangeschoten, maar hij loopt nog recht. Hij kan zelfs vliegen en slaapt in bomen.
Toen onze voorouders nog in bomen leefden, hadden we al een neus voor alcohol. Het zit vol calorieën die in tijden van schaarste zeker welkom waren. De geur ervan leidde ons naar gistend fruit. Zo zit het nu nog in ons DNA geprogrammeerd dat alcohol goed is om te overleven. Maar als student is er alcohol te over; daar had ons DNA niet aan gedacht.

Voor ik mijn boom, mijn hoogslaper, heb bereikt moet ik de gang door. Maar slingeren? Ho maar. Aftastend met armen en benen wijd bieden de muren steun en loop ik als die bekende tekening van Leonardo da Vinci de gang door. In een rechte lijn naar mijn kamer. Niks aangeschoten. Gewoon college morgen.

Zielig beestje? Nee hoor, heel normaal.
Auke-Florian Hiemstra
Gepubliceerd op 18 februari 2015
© copyright “Leidsch Dagblad”